avurtlak

Neden hep sanatçılar öldüğünde, onları “kişisel olarak” tanımadığımız halde çok üzülürüz? Onlarla tanışıklığımızı bırakın, herhangi bir diyaloğumuz bile “muhtemelen” olmamıştır. Ama yine de üzülürüz öldüklerinde. Hatta ağlarız, çok ağlarız. Acaba bu gibi insanların eserlerine bir daha ulaşamayacağımız için midir? Herhalde öyledir. Çünkü onlarla aramızdaki tek iletişim materyali sanırım onların eserleridir. Evet Attila İlhan’ı da kaybettik. Belki çok genç değildi ama yine de üzüldük işte. Hiç okumayan bile sanırım yıllardır Trt’de onu o meşhur şapkasıyla izlemişlerdir. En azından bu şekilde tanırlar. Neticede bir büyük ustayı kaybettik yine ve yine çok üzüldük. Artık Attila İlhan ve eserleri yok. Zamanında onları yazdığı için hapisler de bile yattığı eserleri yok Attila İlhan’ın; kendiyle birlikte. An geldi Attila İlhan öldü...

AN GELİR

an gelir
paldır küldür yıkılır bulutlar
gökyüzünde anlaşılmaz bir heybet
o eski heyecan ölür
an gelir biter muhabbet
çalgılar susar heves kalmaz
şatârâbân ölür

şarabın gazabından kork
çünkü fena kırmızıdır
kan tutar / tutan ölür
sokaklar kuşatılmış
karakollar taranır
yağmurda bir militan ölür

an gelir
ömrünün hırsızıdır
her ölen pişman ölür
hep yanlış anlaşılmıştır
hayalleri yasaklanmış
an gelir şimşek yalar
masmavi dehşetiyle siyaset meydanını
direkler çatırdar yalnızlıktan
sehpada pir sultan ölür

son umut kırılmıştır
kaf dağı’nın ardındaki
ne selam artık ne sabah
kimseler bilmez nerdeler
namlı masal sevdalıları
evvel zaman içinde
kalbur saman ölür
kubbelerde uğuldar bâkî
çeşmelerden akar sinan

an gelir
lâ ilâhe illallah

kanunî süleyman ölür

görünmez bir mezarlıktır zaman
şairler dolaşır saf saf
tenhalarında şiir söyleyerek
kim duysa / korkudan ölür
tahrip gücü yüksek

saatlı bir bombadır patlar

an gelir
attilâ ilhan ölür