avurtlak

Bundan tam 6 yıl önce, 17 Ağustos 1999’da, gecenin 3.02’sinde sallanarak uyandı Türkiye’nin bir bölümü. Yüzyılın en büyük depremlerinden biriydi bu. Resmi olmayan kayıtlara göre belki de 40.000’in üzerinde insan hayatını kaybetti. Ne kadar acı. Oysa biraz daha tedbirli, biraz daha bilinçli, biraz daha eğitimli, biraz daha “Veli Göçer”siz olsaydık belki de başımıza bu kadar ağır bir bilanço çıkmazdı. Çok üzüldük hepimiz. Kimilerine göre bu bir doğa olayıydı. Yapılacak birşey yoktu. Kimilerine göre de bizim elimizde olan birşeydi. Tedbirli olsaydık olmazdı. Bazılarına göre de başımıza taş yağıyordu. Bu bize tanrını bir cezasıydı. Çünkü artık iyice zıvanadan çıkmıştık. Tanrı da bizi (zıvanadan çıkmayanları da dahil ederek) cezalandırıyordu. Büyüttük de büyüttük. Yaşar Nuri’lere bile sorduk cidden cezalandırıldık mı diye. Ama olan olmuştu artık. Önemli olan bundan sonrasıydı. Önlemler alınmalıydı. Artık daha dikkatli olmalıydık. Sütten ağzımız yanmıştı bir kere.

Peki yeteri kadar önemsiyormuyuz depremi. Gerçekten de bir deprem ülkesiyiz ve bununula yaşamayı öğrenmek zorundayız. Bunu zamanında Ahmet Mete Işıkara üzerine vura vura söylemişti. Ama sanırım hala daha yeterli önlemimiz yok depreme karşı. Daha ne olduğunu, nasıl olduğunu, böyle bir şey yaşadığımızda nasıl davranmamız gerektiğini hala daha bilmiyoruz bence. Binalarımız hala daha sağlam değil, hala daha belki bazı yerlerde kaçak yapılar, Veli Göçer’ler vardır.

17 Ağutos deemi gerçekten de küçümsenecek bir olay değil. 100 yılın en büyük depremlerinden biri olmasının sebebi de bu sanırım. Binlerce insan yok oldu, binlerce insan evsiz kaldı, binlerce çocuğun okulu yıkıldı. Bunların telafisi yok. Daha tam anlamıyla Gölcük’te, İzmit’te, Yalova’da yaşam eski rayında değil belki de. Bütün bu olanları hafızamızdan silemeyiz. Bizlere bir ders niteliğinde olmalıdır bu yaşadıklarımız.

Bu depremde ölenleri saygıyla anıyorum.